Osobenost ovog rečnika je u tome što njegov najveći deo termina
proizilazi iz međunarodnih ugovora i što bi njegovim korišćenjem bilo
unapređeno stvaranje jedinstvene terminologije na srpskom jeziku, za oblast
energetike. Međunarodni ugovori, kojima se reguliše oblast energetike, bilo
isključivo ili češće zajedno sa drugim srodnim pitanjima, a pre svega sa
zaštitom životne sredine, čine značajan deo sveukupnog pravnog regulisanja
ove problematike, kako na međunarodnom tako i na unutrašnjem planu
pojedinih država. Značajan deo unutrašnjih pravnih propisa država iz domena
energetike nastaje usaglašavanjem sa relevantnim pravnim normama iz
međunarodnih ugovora. Za države strane ugovornice konkretnih ugovora, ta
usaglašenost je i pravna obaveza. Sa stanovišta stručne terminologije, to
znači da se navedena dva domena – međunarodni ugovor i unutrašnji pravni
propis, u terminološkom smislu ne mogu tretirati odvojeno. Terminologija u

oblasti energetike, u međunarodnopravnom regulisanju uopšte i u
zakonodavstvima država se u velikoj meri „približavaju“, a često su i
usklađene (na primer terminologija iz legilslative EU i država članica). U
suprotnom, nastaju mnogi problemi, pre svega u implementaciji
međunarodnih ugovora.
Ova konstatacija ima šire značenje, jer se pravo energetike, i usko s
njim povezano pravo životne sredine, „koristi“ opštim pravnim institutima,
nastalim mnogo pre usvajanja pravnih pravila o energetici (na primer, iz
oblasti građanskog, upravnog, krivičnog, ali i međunarodnog ugovornog
prava). Stoga je u izradi Rečnika primenjen takav metodološki pristup kojim
su obuhvaćeni i termini sa „širim značenjem“ od onog koje se vezuje za
energetiku, a tiču se „opštih“ pravnih instituta, kao i termini koji su nastali (i
nastaju) u vezi sa specifičnošću problematike o kojoj je ovde reč. Granica
između te dve kategorije termina nije uvek vidljiva, jer pravo energetike (i
usko s njim povezano pravo životne sredine), nije u tom smislu „nova“
pravna disciplina. Pravna pravila i izreke, koji su uneti u Rečnik, zajedno sa
najnovijim pravnim pravilima koja izražavaju specifičnosti problema
energetike i životne sredine, predstavljaju celinu, bez obzira na vremenski
raspon koji postoji između njihovog nastanka. Međutim, u izradi rečnika,
naglasak je stavljen na savremeni tok razvoja terminologije koja se tiče
energetike, i potiče, u najvećoj meri, iz međunarodnog ugovornog prava.
Neki termini i formulacije su unete u rečnik zbog njihovog značenja, a
može se reći i da predstavljaju odraz savremenog međunarodnog prava i
najnovijih tendencija njegovog razvoja. Međutim, nekim od takvih termina se
u međunarodnim ugovorima i drugim međunarodnim instrumentima ponekad
daje u izvesnoj meri različit smisao. Razlog tome su, pre svega, specifičnosti
međunarodnih ugovora (predmet ugovora, ciljevi, okolnosti njihovog
nastajanja, mehanizmi njihovog sprovođenja, veza sa drugim međunarodnim
ugovorima iz iste ili slične oblasti, itd.). U takvim slučajevima, postojala je
mogućnost da se preuzimanjem tumačenja njihovog značenja iz svakog
međunarodnog ugovora pojedinačno, vrši redukcija u tumačenju smisla
pojedinih ugovora, ali i da se kod korisnika rečnika izazove nepotrebna zabuna.

Stoga je odlučeno da se pojedinim terminima daju opštiji značaj i
smisao, na osnovu zajedničkih elemenata iz različitih određenja, poštujući pri
tom zahteve relevantnih naučnih disciplina. Učešće u radu tima eksperata
društvenih (pravnih), prirodnih i tehničkih nauka, je doprinelo realizaciji
navedenog metoda.
U tom pogledu, metod koji je primenjen pri njegovoj izradi, ima
elemenata metoda koji su već ranije primenjivani u postupcima međunarodne
unifikacije pravnih pravila, kodifikacijama velikih pravnih sistema,
implementaciji međunarodnih ugovora i dr. U ovom vremenu, u našoj sredini,
korisnost rečnika bi trebalo da dođe do izražaja i u harmonizaciji unutrašnjih
propisa sa propisima Evropske unije. Harmonizacija, kao metod
usaglašavanja pravnih propisa danas predstavlja novu vrstu metodologije,
koja se primenjuje u procesu stvaranja evropskog (komunitarnog) prava
uopšte, a u tom okviru i evropskog prava energetike. Njome se, međutim, ne
zamenjuju pravila implementacije međunarodnih ugovora, niti umanjuju
terminološki problemi u prevođenju termina sa izvornog jezika dokumenta na
srpski jezik.
Za područje Srbije to je značajno i zbog toga što problemi prevođenja
termina povodom implementacije međunarodnih ugovora prate celokupan
opus međunarodnih ugovora iz oblasti životne sredine, koje su države počev
od Kraljevine Jugoslavije, preko SFRJ, SRJ i SCG do Republike Srbije,
potpisale i ratifikovale.
Rad Ujedinjenih nacija, Evropske unije i mnogih drugih međunarodnih
organizaacija, u kontinuitetu umnožava opus međunarodnih ugovora i drugih
međunarodnih instrumenata uopšte, a ta pojava je naročito izrazita u materiji
koja se tiče energetike i usko s njom povezane životne sredine. U tom
procesu učestvuje većina država sveta, što je ne samo njihov interes, već to
nalažu i činjenice koje problematiku energetike svrstavaju u pitanja od
globalnog znacaja. To je dovelo do nastanka vrlo obimnog korpusa
međunarodnopravnih dokumenata obavezujućeg i deklarativnog karaktera. Za
izbor termina unetih u ovaj rečnik poslužili su pre svega neki od važnjih
međunarodnih ugovornih akata navedenih u Listi dokumenata iz oblasti
energetike i zaštite životne sredine koji su u neposrednoj vezi sa
energetikom.